انگار فروشنده ای مغموم که بادکنک های خیالی اش را باد برده باشد، می نشینیم تنگ غروبی ابدی، و خیره می مانیم به سایه هایی که می آیند و می روند.
رهگذران مکدر برایمان سکه های ترحم پرت می کنند،
و صدایی از دور در باد می پیچد:
«هرکه آمد دادوفریادی فراوان کرد و رفت»
... آبروی اندکِ مان را توان ضمانتی اگر باشد و چشمان بی رمقِ مان را ذوق باریدنی، نذر آرامش این دل مسموم می کنیم، مگر از بیماری برخیزد و دوباره نام معطر تو را در خویش زمزمه کند.
meh_pen@yahoo.com