این وبلاگ به صاحب اصلی خودش رسید.
پی نوشت: قصه ما بعد بیست سال به سررسید.
+ نوشته شده در یکشنبه ۱۳۹۸/۰۴/۳۰ ساعت توسط مهرزاد
|
۞ بي تو مهتاب شبي ۞
و گهگاهی دو خط شعری که گویای همه چیز است و خود ناچیز
انگار فروشنده ای مغموم که بادکنک های خیالی اش را باد برده باشد، می نشینیم تنگ غروبی ابدی، و خیره می مانیم به سایه هایی که می آیند و می روند.رهگذران مکدر برایمان سکه های ترحم پرت می کنند،
و صدایی از دور در باد می پیچد:
«هرکه آمد دادوفریادی فراوان کرد و رفت»
... آبروی اندکِ مان را توان ضمانتی اگر باشد و چشمان بی رمقِ مان را ذوق باریدنی، نذر آرامش این دل مسموم می کنیم، مگر از بیماری برخیزد و دوباره نام معطر تو را در خویش زمزمه کند.
نوشتههای پیشین
- تیر ۱۳۹۸
- مرداد ۱۳۹۵
- شهریور ۱۳۹۴
- بهمن ۱۳۹۲
- آذر ۱۳۹۲
- مهر ۱۳۹۲
- شهریور ۱۳۹۲
- تیر ۱۳۹۲
- اردیبهشت ۱۳۹۲
- فروردین ۱۳۹۲
- تیر ۱۳۹۱
- خرداد ۱۳۹۱
- اردیبهشت ۱۳۹۱
- فروردین ۱۳۹۱
- اسفند ۱۳۹۰
- بهمن ۱۳۹۰
- دی ۱۳۹۰
- آذر ۱۳۹۰
- آبان ۱۳۹۰
- مهر ۱۳۹۰
- شهریور ۱۳۹۰
- مرداد ۱۳۹۰
- تیر ۱۳۹۰
- خرداد ۱۳۹۰
- اردیبهشت ۱۳۹۰
- فروردین ۱۳۹۰
- اسفند ۱۳۸۹
- بهمن ۱۳۸۹
- دی ۱۳۸۹
- آذر ۱۳۸۹
- آبان ۱۳۸۹
- مهر ۱۳۸۹
- شهریور ۱۳۸۹
- مرداد ۱۳۸۹
- تیر ۱۳۸۹
- خرداد ۱۳۸۹
- آرشيو